Bugün o havuza girmeyeli yaklaşık on yıl oluyor. Artık ben de büyükler kervanına katıldığım için, işin açıkçası artık o havuza bir kez olsun dalıp çıkamıyorum. Bunu çok istesem de artık çocuk olmadığımın bilinci beynime kazındığı için sadece benden bekleneni yapmaya çalışıyor; o havuza girmek ve çocuk olmak istesem de büyükler havuzundan bir türlü çıkamıyorum.

Geride kalan, o güzel çocukluk yıllarımda tek amacım büyümek ve koca bir adam olabilmekti oysa ki. Bugün gelinen noktada ne kadar yanlış amaçlar peşinde koştuğumu anlıyorum. Çocukluk şu an için hayatımın en güzel, en mutlu dönemini ifade ediyor. Oynadığım onca oyunu arıyorum; yakartopu, saklambaçı ve daha nicesini özlüyorum. Bugün o çocuk havuzunun çocukların sidiklerini düşünmeden saldıkları için sıcacık olduğunu bilmeme rağmen, o havuza girmeyi düne göre çok daha fazla arzu ediyorum...

Geçen zamanda anladım ki insanın küçükler havuzuna girebilmesi, büyükler havuzuna girebilmesinden çok daha zor. İnsanın küçük bir çocuk olararak kalması, koca bir adam olmasından çok daha zor yani. 19 yaşında bunu çok iyi anladım. Bu sebepten geleceğe dair anlamsız planlar yapmıyorum, günümü gün etmeye çalışıyorum. Ve biliyorum ki bir çocuk için en doğru amaç, çocuk olarak kalabilmektir.