Sonunda tekrar karşınızdayım. Daha önceden de belirttiğim gibi artık Bursa'dan, öğrenci evimden yazıyorum. Bu satılar da bu noktada bir ilki teşkil ediyor. Bu Uludağ maceram boyunca yazacağım yazıların ilki...

Dün ilk defa ailemden fikren ve fiziken uzaklaştım. Eskiden onlar tatile vs. gider beni yalnız bırakırlardı ama bu sefer pek o günlerdeki gibi olmadı. Dedim ya, bu sefer sadece fiziken değil, fikren de benden uzaklardaydılar. Ki ben şu satırları yazarken onlar benden daha da uzaklaşıyorlar, her geçen saniye Ankara'ya daha yakın bana daha uzak oluyorlar...

Dün gece odamda yalnız başıma karanlığı izlerken “Oğlum Okan” dedim, “Hayatta artık ayaklarının üzerinde durmanın vakti geldi.” Artık kendimi ortaya koymanın, hayatın ne demek olduğunu anlamamın vakti geldi...