Birileri yine yazmış, karalamış, küfür etmiş...

Olayın üzerinden çok zaman geçtiğinin farkındayım ama bu bilinçli bir gecikme. Birşeyleri sıcağı sıcağına yazmak, çoğu zaman hatalara sebep oluyor ve ben beklemenin daha doğru olduğuna inanıyorum.

Bugün burada İsmail Türüt denen zatı karalamak veya sözlerin sahibine hakaretler düzmek gibi bir amacım yok, sadece üzüldüğümü yazmak istiyorum. Evet, üzülüyorum; bu ülkede milliyetçiliğin hala bu kadar basit yapılmasına, çocukça şiirler yazılmasına üzülüyorum. Ey milletim, hiç ama hiç kalifiye değilsin! Ne komünistimiz komünist, ne faşistimiz faşist ve de şeriatçımız şeriatçı! Hiçbirimiz tam birşey olamadık bunca zamandır. Batıdan ve doğudan gelen rüzgarları algılamaya çalıştık; anladığımızı, anladığımız kadar bolca da şovenizm katarak uygulamaya kalktık...

Gelinen nokta bence çok acı! İslami kökenli denen iktidar partisi Irak'ta verilen müslüman canları, aşağıya çekilen İslam bayrağını görmüyor. Daha önceleri de şehitlerimizin katilini birileri asamamışlardı, daha dün hiç o günleri hatırlamadan millete ip attılar. Sözün özü şudur: Fazla şovenist ve bir o kadar da boşuz. Boş başak tanesi gibi dikiliyoruz ama hiçbir değerimiz yok. Acı ama gerçek...