Dün gece bir duygu boşalması yaşadım. Belli süreçler, yaşanımışlıklar sonucunda mutlaka yaşıyorum bunu. Bu üçüncü ya da dördüncüsüydü ve geçti gitti. İnsan bunu arada bir yaşamalı, hayatta bir hiç olduğunu ara ara hatırlamalı ve ona göre yapmalı planlarını. En azından dün gece ben buna inandım. Kararlarımı, yaptıklarımı ve yapacaklarımı masaya yatırdım. Bunlarla birlikte neden blog yazdığımı da uzun uzun düşündüm, bir ara bu satırların son bulmasına karar verdim. Şu an ise bu kararımın arkasında durmadığımı okuduğunuz satırları yazarak gösteriyorum. Bloguma son vermek isteme sebeplerim sizlere diğerlerinden çok da farklı birşeyler sunamamam, bu hayattan yeteri kadar birşey almadan birşeyler sunmaya çalışmam ve en önemlisi yazılarımın okunmasını ve yorumlanmasını beklemem. Ben böyle değildim, hatta buna karşıydım. İnsanlar okusunlar ve yorum yazsınlar diye yazanlara karşı sert bir muhalefet yapardım. Oysaki ben de az da olsa bunun için yazdım, üzgünüm.

Geldiğimiz noktada, dünden kalan düşünce iklimi dahilinde blogumun geleceği hakkında kararlar alacağım. Neler yapacağıma, neler yapmayacağıma karar vereceğim! Öncelikle şunu belirtmeliyim ki, artık satırlarım tamamen bana ait olacak. Satırlarıma benim dışımda hiçbir etkinin tesir etmesine müsade etmeyeceğim: Bu güne kadar karşınıza "ben" olarak çıkmaya çalıştım, artık "ben" olarak çıkacağım. Konu seçimi yapmayacak ve sadece bir konu üzerinde yazmayacağım. Blogumu tam anlamıyla "günlük" haline çevireceğim. Bu gün ne yaşamışsam, ne düşünmüşsem onu yazacağım. Artık blogumda sadece "ben" olacak, bu satırlara ve bu bloga benden başkasının müdahale etmsine müsade etmeyeceğim! Yazmak için kendimi kasmayacağım, içimden ne gelirse onu kırpmadan, bükmeden sunacağım...