Uzun bir aradan sonra tekrar Çanakkale yollarında buldum kendimi.. Yine aynı hüzün, yine aynı acı ve tüm bunların yanında; büyük bir gurur.. İnsan her seferinde, en azından ilk seferdeki kadar etkileniyor. Etkilenmemek elde mi? Gencecik bedenlerin yattığı bu topraklardan durmadan geçmek mümkün mü?

Üniversitenin organizasyonu olması sebebiyle yaşanan ve görmezden gelinebilecek birkaç aksiliğe rağmen Çanakkale'yi bir kez daha yaşama fırsatım oldu. Bu noktada, hemen her otobüste ayrı ve profesyonel rehberlerin bulunmasını takdir ettim. Bu noktada bizim rehberimiz, Doğa Cihan Göksel'e de teşekkür ediyorum; Çanakkale'yi rehberiniz oranınca yaşabiliyorsunuz ve bize iyice yaşatıldığını düşünüyorum.

Çanakkale üzerine söylenmiş çok söz var, aslında söylenebilecek çok farklı sözlerimin olduğunu da düşünmüyorum. Zaten Çanakkale, okunacak birşey de değil: bunun çok çok ötesinde, gidilip görülecek ve havası solunacak birşey. Bu sebepten, sözü fazla da uzatmıyorum, son olarak herkese en azından birkez daha Çanakkale yollarına düşmesini öneriyorum.

 

 

Bu gece Çanakkale yolcusuyum. Üniversiteden arkadaşlarla birlikte ve Uludağ Üniversitesi'nin organizasyonuyla bir Çanakkale ziyareti yapacağız. İlerleyen günlerde geziden fotorğafları ve izlenimlerimi paylaşmaya çalışacağım. Şimdilik müsade..