Bulutların üstünden bırakmak kendini... Metrelerce yüksekten, süzülmek kara toprağa doğru...

Rüzgarın yüzünüze çarpması ve her geçen saniye mutlak sona daha hızlı yaklaşmak...

Nasıl ölmek isterdin deseler? Cevabım hazır: Bulutların üstünden bırakarak kendimi!

Yağmurlu bir sonbahar sabahı, güneş fazlasıyla soğumuş Bursa'yı ısıtma uğraşı içindeyken; bulutların üstünden bırakmak kendimi!

Neden insan ölümünü tasarlamaz ki? Neden bu kadar uzaklardadır ki ölüm? Aslında yanıbaşımızda olduğunu neden göremeyiz ve neden nasıl öleceğimize kendimiz karar verebilecekken ecelin kapımızı çalmasını bekleriz? İnsan ölümünü tasarlayacak kadar üstün bir yaratık sonuçta...

Mesela ben, birgün ölmeye karar verirsem; önce güzel bir duş alırdım... Annemin hayatım boyunca "başını kurutmadan dışarı çıkma" demesine inat sırıl sıklam bedenimle atlarım metrelerce yüksekte seyretmekte olan bir uçaktan...

Ama şimdi, yaşamak zamanıdır dostlar! Ölmeye henüz karar verecek kadar akıllı veya aptal değilim! Şimdi yaşamak zamanı, zevk almak, mutlu olmak zamanı...

Sonbaharda ölmek istediğime karar verdim. Düşünsenize, o sararmış yapraklar dökülürken, güneş o yakıcı gücünden birşeyleri yiğtirirken toprak altına girmek... O nemli ve serin toprağa etinizin temas etmesi, o mükemmel an...

Sonbaharda ölmek istediğime karar verdim. Yorgun ve sararmış yapraklar, üzerime atılan toprağın arasında kaybolsun istiyorum. Sonbaharda tüm doğayla birlikte toprağa dönmek ve tüm kışı karla kaplı toprakların içinde geçirmek; ilkbaharda dirilme umuduyla ölümü kucaklamak... Garip ama bunu fazlasıyla istiyorum!

Evet, ben sonbaharda ölmek istiyorum. Mutluyum şu an,  sadece ölümümü hiç bugünkü kadar güzel hayal edemediğime üzülüyorum. Bugüne kadar ölümden korktuğum için kendime kızıyorum. Ölmek sözlüklerde yazan anlamından çok daha farklı birşeymiş oysa ki. Bizi korkutmak için söylenen onca söz yalan! Ölüm sözlüklerde yazdığı gibi yiğtip gitmekse, acıysa ve sadece cayır cayır yanmaksa hepimiz ölümsüzüz...

Sonbaharda ölmek istediğime karar verdim bugün . Bulutlu ve toprak kokan bir havada... Yaprakların toprağı tamamen örttüğü, yerin sarardığı bir günde... Akşam ezanından az önce ölmek, evet böyle bir anda ölmek istedim bugün...

Barış Akarsu, Türkiye’nin gündemine damgasına vuran isim. Trafik kazalarında her gün onlarcasını, her yıl binlercesini kaybettiğimiz değerlerden sadece birisi…

Açık konuşmak gerekirse bu olayın üzerinde bu kadar durulmasını, bu çocuk üzerinden bu kadar insanın acımasızca rant sağlamaya çalışmasını anlamakta zorlanıyorum. Çok ciddi dediğimiz radyolar ve televizyonlar, daha Barış Akarsu’yu kaybetmeden önce “Barış Akarsu Öldü Mü, Az Sonra…” deme iğrençliğini gösteriyorlardı.  Bu iş o kadar trajikomik bir noktaya geldi ki, artık korsan müzik yayını yapan web siteleri dahi Barış Akarsu’ya ağıt dökmeye başladılar. Yaşarken yanında olmayan, belki onu tanımayan pek çok televizyon çocuğu Barış Akarsu'nun arkasından ne hikmetse ağıtlar düzmeye başladı!?

Daha sonra bir zat-ı şahane çıkıp ben Barış Akarsu'nun saçlarını çok beğendim, duygulandım onun heykelini yapıp dikeceğiz deme komikliğini gösterdi. İşte bu olayın vahametini somutlaştıran bir atılımdı. Barış Akarsu'nun duruşunu ve sesini bilen, onun arkasında duran birisi olsam dahi bu çıkışı pek olumlu karşılamadım. Eğer birilerinin heykelini dikmeye meraklıysanız bu ülke Barış Akarsu'dan daha yetkin isimler yetişrirmiştir, onlardan başlayın...

Barış Akarsu'yu böylesine anmak istemezdim ama yaşananlar ona saygı duyan birisi olarak bu gidişe tepki göstermemi gerekli kıldı. Onu daha önceleri tanımayan bunca insanın çıkarlarının onun adı üzerinde birleşmesine her Barış Akarsu dinleyicisi gibi tepki duyuyorum, umarım yanlış anlaşılmam...

Not: Fotoğrafın kaynağını vemrek isterdim ama her önüne gelen kullandığı için fotoğrafın kaynağını bulamadım, sahibinden şimdiden özür dilerim.