Önemli bir günü geride bıraktık, tüm şehitlerimizin anıldığı kutlu bir gün 18 Mart. Geçen yıllarda törenlere katılır, şehit aileleriyle birlikte şehitlikte bolca zaman geçirirdim. Şehit ailelerinden pek çok şey öğrendim. Bu toprakların insanlarının metanetini, gencecik oğullarını toprağın altına gömseler de "Vatan sağolsun" diyebilecek vatan sevgilerini gördüm..

Halkımız yakın görünse de aslında bir o kadar da uzak şehidinin ailesinden! Bugün şehit ailelerinin onca sorunu var, saymaya kalksam buraya sığdıramam. En büyük sorunları, pek çoğunun almaları gereken haklardan yoksun bırakılması. Garip değilmidir, şehidinin ailesini bile sınıflara bölmek! Kimisini görmemek, maaş bağlamamak ve hiçbir sosyal yardım kampanyasına dahil etmemek? Bunlar bilinmese de yurdumun acı gerçekleri: bugün pek çok şehit ailesi hiçbir ayrıcalıktan yararlanamıyor.

Yurdun dört bir tarafına dağılmış Şehit Aileleri Derneklerinin başkanlarına bir sorunları olup olmadığını sorsanız, bunları sıralayacaktır. Bu yanlışın düzeltilmesi gerektiğine inanıyorum, aklım almıyor bir devletin şehitlerini sınıflandırmasını! Görev şehidi, terör şehidi ayrımı çok komik geliyor. Öyle bir ülkede yaşıyoruz ki, milletvekillerini gazi sayan ama şehidinin ailesine sahip çıkmayan bir devlet söz konusu. Bugün şehit ailelerinin büyük bir bölümü zorluklarla geçiniyor ve hiçbirisi haklarını sokaklara çıkıp talep etmiyor, bunu yapmaya utanıyorlar. Umarım birileri de onları bu duruma düşürdüğü için biraz olsun utanıyordur! Geçen yıl tüm Şehit Aileleri Derneklerinin başkanları Tayyip Erdoğan'dan tüm bu sorunlarının çözümünü talep ettiler. Sayın Erdoğan Mehmet Akif'in bol şehitli mısralarını okurken hiç mi hatırlamıyor, o talepleri?!