İnsanın içi hatırlamadığı, gözleriyle görmediği birşey için yanar mı? Yanıyor.. İnsan sadce kitaplardan okuduğu, televizyonlarda izlediği; yıllar öncesindeki bir vaşet için kahrolabiliyor. Aslında bugün yazmayacaktım, Sivas'ı.. İçimden hiç gelmedi, sadece bir fotoğrafla geçiştirmek istedim ama olmadı. İçim kan ağlasa da yazıyorum işte..

Artık Sivas'ın bir yas coğrafyası olmasını istemiyorum. Yobazlara karşı bir direniş olmalı Sivas.. Anlatmalıyız onlara güneşin ozanlarını durduramayacaklarını.. O güzel insanların bir ölüp bin doğacağını anlatmalıyız onlara.. Bu topraklarda yüz yıllardır süren aydınlanma savaşında elbet bir gün karanlığı yeneceğimizi anlatmalıyız! Haykırmalıyız her birisine, teker teker;

Sen güneşin ozanlarını durdurabilir misin, sandın? Rüzgarın şarkısını, susturabilir misin, sandın? Korkmuyorum şiddetinden, ateş tutuan ellerinden! Öpüyorum nefretinden ve karanlık nefesinden.. BOYUN EĞMEM ASLA SANA, yaksan bile bedenimi.. Ben doğarım küllerimden, GÜCÜN VARSA DURDUR BENİ!