Türkiye'nin en büyük Kadın Sağlığı ve Araştırma Hastanesi'nde bebekler ölmeye başladı.. 15 günde tam 27 bebek kaybettik.. 27 bebek demek, çalınmış 27 hayat demek.. Bunun suçlusu kim, açıkçası bilmiyorum. Kimsenin 27 bebeğin canını almak gibi bir kastının olacağını da sanmıyorum. Ama gelin görün ki bebekler birer birer ölüyorlar..

Geçen gün Kanal Türk'te bu konu hakkında bir haber izledim, Sağlık Emekçileri Sendikası'ndan bir yetkili açıklamalar yapıyordu. Kendince suçluyu seçmişti, suçlu olan hastanedeki doktorlardı. Bu ne kadar doğru, daha önce de belirttiğim gibi bilmiyorum. Ama iddialar beni bir insan olarak tedirgin etmeye etti. Ne diyordu bu zat? İddiası açıktı, hastane yönetimi ve tabii ki doktorlar döner sermayeden daha fazla para kazanabilmek için daha fazla hasta kabul etmeye başlamışlardı. Yeni çıkan bir kanunla doktorlar baktıkları hasta oranınca pirim alıyorlardı ve bu sebepten bebekler neredeyse üst üste yatırılıyordu..

Bunlar bir iddia, ne kadar doğru ne kadar yanlış bilemiyorum. Ama ya doğruysa? Ya daha fazla para uğruna ufacık bedenler kara toprağa gömülecekse? İnsan, bu işte.. Ne kanunların, ne de yapılan düzenlemerin bir anlamı kalıyor tüm bunları görünce. Hükümet, doktorlar daha canla başla çalışsın diye güzel bir uygulama getiriyor; diyor ki, baktığın hasta sayısı kadar para vereceğim sana. Doktorları canla başla çalıştırmak uğruna yapılan bir düzenleme can alıyor bu ülkede. Ne demeli, bilmiyorum.. Ama artık şundan eminim, insanların sütü bozuk olduktan sonra en iyi kanunlar, en iyi düzenlemeler bile bir anlam ifade etmiyor.. Herşeyden önce insan olabilmek gerekiyor.. Bizde eksik olan işte bu; insan..

Sonunda tekrar karşınızdayım. Daha önceden de belirttiğim gibi artık Bursa'dan, öğrenci evimden yazıyorum. Bu satılar da bu noktada bir ilki teşkil ediyor. Bu Uludağ maceram boyunca yazacağım yazıların ilki...

Dün ilk defa ailemden fikren ve fiziken uzaklaştım. Eskiden onlar tatile vs. gider beni yalnız bırakırlardı ama bu sefer pek o günlerdeki gibi olmadı. Dedim ya, bu sefer sadece fiziken değil, fikren de benden uzaklardaydılar. Ki ben şu satırları yazarken onlar benden daha da uzaklaşıyorlar, her geçen saniye Ankara'ya daha yakın bana daha uzak oluyorlar...

Dün gece odamda yalnız başıma karanlığı izlerken “Oğlum Okan” dedim, “Hayatta artık ayaklarının üzerinde durmanın vakti geldi.” Artık kendimi ortaya koymanın, hayatın ne demek olduğunu anlamamın vakti geldi...