Yaz ayları geldiği zaman tüm aile memlekette buluşuyoruz. Bu yaz da değişen çok birşey olmadı, Adana'dayım. Az sonra da Mersin'e doğru yola çıkacağım. Denizi, özellikle de Akdeniz'i özledim..

Bu yıl geçen yazın aksine fazla gezemeyeceğim, iki aylık stajım var. Bundan dolayı mutluyum, düzenli bir tatil olacak bu sefer. Bu düzen bloga da yansıyacak kuşkusuz, düzenli olarak yazacağım. Tabii bu düzen stajımın başlayacağı 1 Temmuz gününden itibaren mümkün olabilecek. O güne kadar bana müsade, tatilin tadını çıkartmam gerekiyor..

İnsan üniversiteye gelince Türkiye'nin dört bir tarafından insanlarla tanışma, konuşma, dostluk kurma şansı yakalıyor. İlerleyen süreçte samimiyetin de verdiği rahatlıkla herkes kendi kültürünü ortaya koymaya, farklılaşmaya yani kendi özüne dönmeye başlıyor. Geçen günlerde arkadaşlarla aramızdaki farklılıklar üzerine tarışmaya başladık ve sonuç olarak uzak coğrafyaların insanlarının da birbirinden farklı olduklarına karar verdik. Ama bu fark dostluk kurmanız ve hatta can ciğer kuzu sarması olmanız için bir engel değil tabii ki..

Hatta bu farklılıkların güzel yanları var. Örneğin bu farklılıkları keşfetmek benim çok hoşuma gidiyor, garip ama komik de geliyor. Mesela geçen gün arkadaşlarımla yemek hazırlarken üç kere 'şu tavukları bir avcarlayın' dememe rağmen kimse birşey yapmadı, haliyle ben de sesimi yükselterek 'kardeşim avcarlasanıza hadi' dedim ve o zaman arkadaşlarımın avcarlamanın tavuğu terbiyelemek olduğunu bilmediği öğrendim. Çok şaşırdım. Oysa Akdeniz'de avcarlamak her yerde kullanılan bir terim. Buna benzer bir olayı da Ankara'da yaşamıştım. Yan komşumuz arabasını garajdan çıkartırken 'anarya gelin' diye yol göstermiştim, komşumuz yüzüme şaşkınlıkla bakmıştı.. Oysa 'anarya' gelmek 'geri geri gelmek' demekti Adana'da..

Benzerliklerimiz de yok değil, hatta çok daha fazla. Geçen gün yine bir sohbet sırasında hepimiz farklı türdeki okullardan mezun olsak da ortak pek çok anımızın olduğunu keşfettik. Müfredat dışında, hemen her ilde ve okulda şunlar sabit. Hemen hepimize hocalarımız en azından bir kez "Çok komik birşeyse söyle, biz de gülelim..", "Yavrum sen evde de mi böyle masaya oturuyorsun?" gibisinden laflar etmiş. MEB acaba hocalara bu sözleri bir yönerge ile mi ulaştırıyor

Rusya Gürcistan'a girmişken tatile girmek pek akıl karı olmasa da ailevi durumlardan ötürü tatile giriyorum. Babam ve ablam, yıllık izinlerini Pazartesi'nden başlamak üzere almışlar. Bari, ailecek buluşup, tatil yapalım dedik. Yarın Adana'ya, babamı almaya; sonrasında da hep beraber Mersin'e yazlığa geçeceğiz. Yola erkenden çıkabilir ve Adana'ya erken varabilirsem, fırsattan istifade birşeyler karalayabilirim. Adana olmazsa Mersin'de birşeyler yazmak daha da zor olacak, benim için..

Sözün özü; blog, tatil havasına geri dönüyor. Günde en azından bir yazı periodunu tutturamazsam affola.. Elimden geldiğince yazmaya çalışacağım, en azından iki üç günde bir karşınıza çıkmak için elimden geleni yapacağım. Şimdiden görüşmek üzere; hoş ve mutlu kalın..

Unutmadan, tatil izlenimlerimi de ilerleyen günlerde paylaşacağım. Mersin pek bilinmese de Türkiye'nin en modern ve lüks sitelerine sahip.. Yabancılar fark ettiler ama yurdum insanı hala bi'haber.. 

Hayatta sonunda bitecek olan şeylere oldum olası ısınamadım. Eğer birşeyin sınırı varsa o şey aslında benim için yoktur. Sofrada, tam karşımda fazladan bir litrelik kola beni beklemiyorsa, bardağımdaki kolanın da bir anlamı olmaz. Tatil de işte böyle, geziyorum tozuyorum ama sonunda Ankara'nın yolları görünüyor ve işin tüm cazibesi yok oluyor. Özellikle bu gece, Akdeniz sahillerinde hayat yeni yeni başlarken içimdeki burukluk da artıyor...

Turistle gezgin arasındaki fark şudur, diyor Sheltering Sky: Turist döneceği tarihi bilir. Ben bu sınıflamada turist olmak istemez, döneceğim tarihi meçhule ertelemek isterdim. Oysa hayat şu an için buna müsade etmiyor ve ben yarın Ankara yollarına düşeceğim. Tek tesellim yazılarımı Ankara'da daha rahat yazabilecek olmam. Şimdilik kendinize iyi bakın, ben yanıbaşımda fazlasıyla hızlı yaşanan bir gecenin içinde dalmak için satırlarıma şimdilik son veriyorum )

  Merhaba dostlar, sonunda uzun zamandır beklediğim Adana ve Mersin yolculuğumu tamamladım. Sonunda memleketimin sınırları içerisindeyim ve inanılmaz bir mutluluk yaşıyorum. Havanın bunaltıcı olmasına rağmen Akdeniz tüm bonkörlüğüyle beni kucalıyor ve serinletiyor. Ankara'nın o kasvetli ve kuru ortamından kurtulduğum için kendimi çok rahat hissediyorum. Birazdan Akdeniz'in sahile vuran dalgalarına ayaklarımı uzatacak, o güzelim suyla bir olacağım. Ardından güzel bir duş alacak, havanın kararmasına doğru o güzelim Akdeniz Akşamlarına akacağım...

Bu noktada benden uzun satırlar beklemeyecek kadar anlayışlı olduğunuzu biliyor ve affınıza sığınıyorum. Akdeniz hemen on metre uzağımda tüm ihtişamıyla beni selamlarken içimden Akdeniz Yazıları yazmak hiç de gelmiyor. Hem yaz yaz da nereye kadar, size Akdeniz'i sunamadıktan sonra anlatmanın ne faydası var? Sözün özü Akdeniz'in anlatılmayacağına karar verdim, böylelikle Akdeniz Yazıları Serisi de hüsranla sona erdi   Bu noktada size tavsiyem gelin ve doğanın güzellikleri içinde kaybolun...