Türkiye'nin en büyük Kadın Sağlığı ve Araştırma Hastanesi'nde bebekler ölmeye başladı.. 15 günde tam 27 bebek kaybettik.. 27 bebek demek, çalınmış 27 hayat demek.. Bunun suçlusu kim, açıkçası bilmiyorum. Kimsenin 27 bebeğin canını almak gibi bir kastının olacağını da sanmıyorum. Ama gelin görün ki bebekler birer birer ölüyorlar..

Geçen gün Kanal Türk'te bu konu hakkında bir haber izledim, Sağlık Emekçileri Sendikası'ndan bir yetkili açıklamalar yapıyordu. Kendince suçluyu seçmişti, suçlu olan hastanedeki doktorlardı. Bu ne kadar doğru, daha önce de belirttiğim gibi bilmiyorum. Ama iddialar beni bir insan olarak tedirgin etmeye etti. Ne diyordu bu zat? İddiası açıktı, hastane yönetimi ve tabii ki doktorlar döner sermayeden daha fazla para kazanabilmek için daha fazla hasta kabul etmeye başlamışlardı. Yeni çıkan bir kanunla doktorlar baktıkları hasta oranınca pirim alıyorlardı ve bu sebepten bebekler neredeyse üst üste yatırılıyordu..

Bunlar bir iddia, ne kadar doğru ne kadar yanlış bilemiyorum. Ama ya doğruysa? Ya daha fazla para uğruna ufacık bedenler kara toprağa gömülecekse? İnsan, bu işte.. Ne kanunların, ne de yapılan düzenlemerin bir anlamı kalıyor tüm bunları görünce. Hükümet, doktorlar daha canla başla çalışsın diye güzel bir uygulama getiriyor; diyor ki, baktığın hasta sayısı kadar para vereceğim sana. Doktorları canla başla çalıştırmak uğruna yapılan bir düzenleme can alıyor bu ülkede. Ne demeli, bilmiyorum.. Ama artık şundan eminim, insanların sütü bozuk olduktan sonra en iyi kanunlar, en iyi düzenlemeler bile bir anlam ifade etmiyor.. Herşeyden önce insan olabilmek gerekiyor.. Bizde eksik olan işte bu; insan..

Davranışçı psikolojinin kurucusu Watson "Bana bir çocuk verin her ne istiyorsanız yapayim." diyor. İsterseniz hırsız, isterseniz diplomat ya da sıradan biri. Watson için geleceği belirlemek işte bu kadar basit. İnsan doğanın sıradan bir parçasıdır. Tıpkı bir saat gibi mekaniğin kanunlarına göre işler ve en önemlisi de her sonucun bir sebebi vardır..

Watson'ı Pınar Türen'in "Denedim" adlı kitabında tanımış ve uzun zamandır kafamda kurduğum bir takım savları sağlam bir temele oturtma imkanı bulmuştum. Watson fikirlerimle birebir örtüşmese de büyük oranda aynı noktadayız. Bu ise; bana, düşüncelerimin sağlam bir temelde olduğunu gösteriyor.

İnsanın edilgenliğine, özellikle sosyal bilimlerin içerisine yavaş yavaş girdiğim şu günlerde daha fazla şahit oluyorum. Bunu yazılarımda da çok kez dile getirdim. Hepimiz edilgen bireyleriz, ailemizin ve toplumun birer sonucuyuz. Bu ne kadar kişiliğimizi etkiler, açıkçası tam olarak bilemiyorum ama büyük oranda etkileri olduğunu kendimde görebiliyorum.

Bu noktada ailelerimiz ya da toplum suçlanabilir mi, bilmiyorum. Yarın bizler de aynı statüde olacak ve bizler de çocuklarımızın hayatlarını büyük oranda çizeceğiz. Bu bir suçtan ziyade, insanın doğası sanıyorum. Yarın çocuklarımızı ister istemez şekillendirmek durumunda kalacağız. Çocuklarımız büyüdükleri zaman kendi kararlarını verdiklerini düşünseler bile çoğu zaman yıllar öncesinde bizim onlar için verdiğimiz kararı, kendileri veriyormuşcasına tekrar edecekler..