Akşam gazetesinde son bir haftadır gazetecilik tartışmaları yapılıyor. Akşam yazarları Oray Eğin ve Serdar Turgut arasındaki bu tartışmaya tartışmaya bugün üçüncü kişiler de dahil olmaya başladı. Anlaşılan bu tartışma daha da renklenerek devam edecek.

Tartışmanın gazetecilik üzerine olması nedeniyle ben de takip etmeye başladım. Oray Eğin'in "Kim Bu Yeni Gazeteciler" başlıklı yazısında sinema eleştirmeniliği ve bloglar üzerine, güzel bir saptama gözüme çarptı. Oray Eğin'in blogların gücünü görebilmiş olmasından ötürü memnunum, umarım diğer köşe sahipleri de bu gücün farkına bir an önce varırlar. Sözü daha fazla uzatmadan, Oray Eğin'e bırakıyorum:

"Yaklaşık bir yıldır, Batı basınını takip edenler 'Film eleştirmenliği öldü mü' sorusuna yanıt arandığını da fark etmiştir illa ki. Olayın özeti şu: İnternet'teki blog'larda bir filmi eleştiren binlerce yazıyı bulmak mümkün. Bunların bir kısmı çöp olmakla berber, azımsanmayacak bir kısmı da mesleki disiplin içinde, titizce hazırlanmış eleştiriler. Ve eminim filmlerin potansiyel izleyicileri üzerinde de etkisi giderek daha da artacaktır. Hal böyleyken, günümüz gazetecileri hala bir sinema eleştirmenine maaş ödemeli mi?
Blog yazarlığının haberciliğe bir diğer etkisi ise gündelik hayata dair kimi meselelerin, daha evvel gazetelerin sayfalarına alamayacakları kadar 'sıradan' oldukları düşünülen konuların da haber yapılması."

Yeni bir mim dalgası oluşmuş, mevzu "hayalimdeki blog eklentisi". Bu noktada uzun zamandır hayatlimde olan birşey var, o da blogumda an ve an nerede olduğumu ve neler yaptığımı paylaşabileceğim bir "şu an ne yapıyorum" kutucuğu. Bu kutucuk için fazlaca uğraşmalı ve nasıl yapılır bilmiyorum ama cep telefonum ile o kutucuğu her an güncelleyebilmeliyim. İlerleyen zamanda bunu başarabilir miyim, ya da bunu benden önce başaran herhangi bir blog yazarı oldu mu bilmiyorum. Tek bildiğim ilginç bir düşünce ve üzerine uzunca düşünülmeyi hak ediyor..

Bunun dışında bir mim ve benim asıl mim'im ise; "Bana göre mim nedir?". Mim, bana göre blogcular arası okuyucu paylaşımı ve tanıtımın günümüzdeki son noktası. Google da sıralarma savaşlarında güzel bir silah. Tüm bunların dışında blogumuzun tuzu biberi ) Güzel şey şu mim dalgaları, seviyorum..

Pası için mim sahibi Türkler Klanı'na teşekkürler. Ben pası burada gole çevirdim sanırım, bir daha pas vermiyorum bu sebepten )

Blog yazmak her geçen gün benim için daha ciddi bir olay halini almaya başlamıştı. Artık yazarken korkmaya başlamıştım ve işin açıkçası bu işi kitabına göre yapmak istiyordum. Öncelikle değer verdiğim bir iki büyüğüme konuyu açtım, "Yazmalı, ama nasıl?" dedim. Benim planım Ankara Üniveritesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesine gidip orada kimi bulursam konuşmak ve kitap önerisi almaktı. Yalnız konuyu açtığım her insan garip bir şekilde bunun çok yanlış olacağını belirtti. Çoğu gerekçe olarak blogun profesyonel bir dili kaldırmayacağını söyledi...

Bugün gelinen noktada onlarla aynı fikirdeyim. Blog yazarken insan profesyonel dürtüler duymamalı, neyse onu ortaya koymalı. Çünkü blogun felsefesi de sanıyorum tam anlamıyla bu: İnsanların karşısına "insan" olarak, kendin olarak çıkmak!

Bu güne kadar, "Bir blog nasıl olmalıdır?" sorusuna verilmiş çok uzun cevaplar okudum. Pek çoğu insanlığı sürü yerine koyuyor ve insan budur, bundan hoşlanır, sen de bunu yaparsan gelir seni okurlar demekten öteye geçemiyordu. Buna çok karşı çıktım, blogun en temel özelliği bu yazılanların zıttı olmasıydı benim için.

Bloglar çok insan beni okusun diye yazılmaz, bir blog tüm insaları kucaklayamaz. Herkesi kucaklayan şey, blog olamaz. Blog sonuçta bir duruştur, bir bakıştır. En azından benim blogum bir duruştur. Benim hayata karşı duruşumdur, kimi zaman tepkilerimdir. Bu blog, benim haykırışlarımın sizlerin kulağına gelen yankısıdır. Blog nedir? Blog kulaklarınıza gelen o yankıdır!