İlköğretim okulunun yedinci sınıfındaydım, müzik dersimizde müzik hocası kendince akşamki programına hazırlanıyor ve ben de sıramda oturmuş Adolf Hitler'in Kavgam'ını okuyordum. Kafamı kaldırdım, karşımda duran enstrümanlara ve arkadaşlarıma göz gezdirdim. Ardından gözlerimi sınıfın pencerelerine ve sonrasında kızaran ufka yönelttim. Düşündüm, sanat ne gereksiz şeymiş dedim kendi kendime; okuduğum Kavgam'ın insanı çarpan etkisiyle.. Sanattan tiksinmiştim o an, hayattaki en gereksiz şey saymıştım sanatı..

Akşamında abimle otururken açtım konuyu; sanat, dedim: ne boş şey.. Abim tebessüm etti, pek de ciddiye almadan yanıldığımı ve bir gün yanıldığımı anlayacağımı söyledi. Oysa Lisede de sanatı gereksiz bulurdum, edebiyat eğer birşeyleri güzel bir şekilde anlatma aracıysa insan böyle birşey için neden onca zaman harcardı ki? Ben doğruyu söyledikten sonra, nasıl söylediğimin ne önemi olabilirdi ki?

Devletler silahlanmaya önem vermelilerdi ve insanlar düşündüklerini nasıl söyleyeceğini düşüneceğine oturup adam gibi sadece düşünmelilerdi. Ne gereksizdi o günlerde sanat ve ne kadar gerçekçi bakıyordum o küçük bedenden dünyaya? Sonradan birşeyler değişmesine değişti ama sanat alanında hala çok eleştirisel bir noktadayım. Bizlere sanat adına sunulan şeylerin pek çoğunun saçmalık ve gereksiz olduğuna inanıyorum. Örneğin bir şiirin pek çoğunu karalayabiliyor ve sadece bir kaç noktasında sanatın ışığını görebiliyorum. Gerisini ise teferruat sayıyorum. Cem Karaca "Sen De Başını Alıp Gitme" şiirini okurken neden "Ben suyumu kazandım da içtim, ekmeğimi böldüm de yedim" der ki? Neden törpüler bu gereksizlik içinde şu mükemmel sözleri: "Sen de başını alıp gitme, ne olur. Ne olur tut ellerimi.. Hayatta hiçbir şeyim az olmadı senin kadar.. Ve hiçbir şey özlemedim seni özlediğim kadar.."