Güzel bir kitaptan güzel bir söz okudum, üzerinde düşündüm, yazdım ve sizlerle paylaşmaya karar verdim. Üç çeşit bilgi vardır, yazıyordu kitapta: esaslı bilgi, faydalı bilgi ve lüzumsuz bilgi. Bu çerçevede düşünmeye başladım ve bildiklerimin çoğunun aslında birer "lüzumsuz bilgi" olduğunu gördüm. Bilmesine biliyordum ama bildiklerimin bana ne faydası oluyordu ki?

Örneğin, geçen günlerde düşen Air France uçağını, yüzlerce insanın hayatını kaybettiğini biliyordum veya İran'da yapılan seçimleri de biliyordum veya gündemin öne çıkan başlıklarını da.. Düşününce tüm bunların lüzümsuzluğuna kanat getirdim. Bana ne bunlardan? Air France uçağının düşmesinin benim hayatıma ne gibi bir etkisi olabilir? Ya da orada ölen yüzlerce insan benim hayatımda ne gibi bir değişiklik yapabilir? Hayır yapamaz! O uçak düşmeseydi de benim hayatım bugünkünden farklı olmayacaktı. Öyleyse neden bileyim ki Air France uçağının düştüğünü? Neden beynimi meşgul etsin bu lüzumsuz bilgi? Neden uçağın nasıl düştüğüyle ilgili teorileri üreteyim?

Bilim bunun adını "enformasyon bombardımanı" olarak koymuş ve sonuçlarını da saptamış: "İnanın, ihtiyacı olmayan enformasyon ile zihnini doldurmak suretiyle düşüncelerini ve yargılarını törpülemek, bu yolla kişinin bakış açısında daralmala sebebiyet vererek, neticede sağlıklı düşünmenin bir yerden sonra imkansızlaşmasına neden olmak."

Enformasyon bombardımanı her geçen gün etkisini arttırıyor ve bize düşen gözümüzü, kulağımızı kapatmak! Evet, yanlış okumadınız: enformasyon bombardımanından kendimizi korumak için gözümüzü ve kulağımızı kapatmalıyız. Sadece esaslı ve daha da önemlisi bizim adımıza faydalı bilgileri edinmekle yetinmeliyiz. Bu noktada haber kaynaklarımızı belirlemeli ve ilgi alanımıza dair bir haber kaynağından beslenmeliyiz. Örneğin mesleğinize ya da ilgi alanlarınızdan herhangi birisine dair bir blogtan veya bir dergiden.. Aksi halde başınıza gelecekleri bilim şimdiden öngörüyor: "...neticede sağlıklı düşünmenin bir yerden sonra imkansızlaşması..."

Bugün üniversitede, Türk Dili dersi sırasında hocamız Meral Akkök seksen öncesi gençlikle günümüz gençliği arasındaki farklara değindi. Onların neler düşünebildiklerini ve daha önemlisi düşündüklerini nasıl ortaya çekinmeden koyabildiklerini anlattı. Bugün ise tüm o anlatılanlar bir ütopyadan farksız görünmekte: Mesela bugün, tüm konuşmaları yapan ve bizlere düşünüp düşüncelerimizi paylaşmamızı öğütleyen hocamız, kürsüye bir öğreciyi davet etti ve herhangi bir konu hakkında görüşlerini paylaşmasını istedi.. İşin acı taradı 200 kişilik amfiden bir tek gönüllü çıkmadı! Bunun üzerine ben cesaretlenerek kürsüye çıkabileceğimi söyledim ve arkadaşlara blogları anlatmaya koyuldum. Sınıfta sanıyorum "blog" kelimesini duyan insan sayısı bir elin parmaklarından çok da fazla değildi. Bu noktada elimden geldiğince blogları ve düşünüp de düşüncelerini paylaşmak isteyen insanlara blogların nasıl aracı olduğunu anlatmaya çalıştım.

Blogları anlatmamız gerektiğine karar verdim bugün. Üniversitelerde bile böylesine küçük bir azınlık tarafından bilinen bir kavramın bu topraklarda etkin ve etkili olması imkanı maalesef yok. Yazıklarımızın daha anlamlı ve en önemlisi satılarımızın daha kuvvetli olması için insanlara blogların ne olup olmadığı anlatmalıyız. Bunun için her blog yazarı elinden geleni yapmalı, hiçbirşey yapamıyorsa çevresindeki insanlara blogları tanıtmaya çalışmalı.. Böylelikle Türkiye'de de bloglar hak ettikleri konuma yükseleceklerdir.