Dün akşam üzeri televizyonda gezinirken Ayhan Sicimoğlu'nun sunduğu, SKY Türk ekranlarındaki, Renkler programına gözüm takıldı. Programın bu bölümünde Salvador Dali için hazırlanmış bir müzenin geniş salonlarında Dali'ye ve ailesine dair fotorğaflar sunuldu.. Ayhan Sicimoğlu da bilinen üslubuyla hem fotoğrafları yorumladı hem de Dali'nin resimlerini anlattı..

Laf lafı açarken, iş Salvador Dali'nin anılarına geldi. Dali'nin anıları ve anıya bakış açısı beni oldukça şaşırttı. Salvador Dali, anıları kendince üçe ayırıyor: birinci gruba gerçek anılarını, ikinci gruba sahte anılarını ve nihayetinde üçüncü gruba da yarı gerçek yarı sahte anılarını koyuyor. Tüm bunların ardından da en güzel anıların, en azından kulağa en hoş gelen anıların, sahte anılar olduğunu söylüyor.

Sahte anıların güzellikleri noktasında ben de Salvador Dali'ye katılıyorum. İnsanın hayal gücü, yaşanmamış onca şeyi öylesine güzel bir şekilde yaşanmış kılıyor ki insanın bu sahte anılara inanmaktan başka çaresi kalmıyor..

Yaklaşık üç dört yıl öncesinde; yeni fotoğraf makinemi almış, harıl harıl çekim tekniklerini çalışıyordum. Bugün, o günlerden kalma bir çalışma defterini buldum. İncelerken karşıma şu not çıktı: "Kültürümüzde yazıların soldan sağa okunması gibi fotoğraflara da aslında o şekilde bakarız. Bu nedenle, esas objeyi kadrajın sol tarafına koymanızı tavsiye ederiz.."

Kültürün bundan daha iyi anlatılabileceğini sanmıyorum. İnsanların birbirinden ayrıldığı ve daha da önemlisi "ayrı sayıldığı" şu günlerde, böylesine ortak noktalarımızın da olduğunu hatırlamamız gerekiyor. Bu topraklarda hemen herkes, fotoğrafa soldan bakıyor: ben de siz de, biz de onlar da: yani hepimiz!

Başlığın aslı Akşam'da şöyle: "Erotik Şarkıcı: Tesettürden Vazgeçmem" Okuyunca diyecek tek bir kelime bulamadım, gülsem mi ağlasam mı öncesinde karar veremesem de sonrasında bolca güldüm.

Tesettürü alet etmedikleri birşey kalmadı sonunda.. Politikada, ekonomide ve şimdi de magazinde tesettürü kullanıyor bir takım insanlar. Olan ise samimi duygularla kapanan yurdum insanına oluyor. Erotik pozlarıyla gündeme oturan "erotik şarkıcı" Hilal Cebeci tesettüre girmesini basın mensuplarına şöyle açıklamış: "Alkolik bir babanın ve sinir hastası bir annenin kızıyım. Yaşadığım sorunlardan ötürü tesettüre girdim. (...) Psikolojik yardım alıyordum. Geceleri banklarda yatardım ve camiye giderdim. Bundan sonra türbanla gezmeye devam edeceğim."

Buradan Hilal Cebeci'nin psikologuna sesleniyorum: "Ey psikolog insanı, elini çabuk tut; yurdum gençliği yeni pozlar bekliyor!" Ya da şöyle mi demeli; "Ey psikolog insanı, elini çabuk tut; İslam bunların elinde kirleniyor!"

Fotoğrafa bu güne kadar büyük önem verdim, elimden geldiğince fotoğraf makinamı yanıbaşımdan eksik etmedim. Olabildiğince fotoğraf çektim, fotoğrafımı çektirdim. Fotoğrafın hayatın hızla akıp giden sularında bize "o" anlar sunduğunu ve "o" anları ebediyete taşıdığına inanıyordum. Fotoğraflarımla unutulmayacağımı düşünüyordum, fotoğraflarım beni yarınlarda da var kılacak yanılgısına düşmüştüm..

2008'in hemen başlarında öğrendim ki, değil bir fotoğraf karesi hayatta hiçbir şey bizi geleceğe taşıyamayacak. Hepimiz unutulmaya mahkumuz, hepimizin yaptıkları bir gün unutulacak. Yüzyıllar sonra birileri dönüp "kimler gelmiş, kimler geçmiş" dediği zaman varlığımızın gölgesi dahi olmayacak. "Yok" olacağız, yarınlarda dünyada bir tane daha "Okan Yüksel" olmayacak..

Hayat hızla akıp geçiyor, yaşanan herşey birgün unutulacak; hani uykuya dalarsınız ve sanki "yok"muşsunuz gibi olursunuz ya: işte o zaman da öyle olacak. Yani "yok" olacaksınız, ardınızdan bir kaç kişi, belki,  zamana direnerek anılarınızı zihinlerinde koruyabilecek ama zaman onların da "yok"luğuna sebep olacak. Bu sebepten bugüne kadar çektiğim, çektirdiğim tüm fotoğraflar tüm anlamını yitirdi. Geriye sadece mutluluklar ve hüzünler kaldı; hayat duygulardan ibaret: mutluluktan, acıdan.. Bu sebepten, anınızı geleceğe taşımak gibi boş uğraşlarla anlarınızı katletmeyin; siz siz olun anınızın tadını çıkartın..