Daha Nisan'ı bitirmeden Mayıs'ın yankılarını duymaya başladık. Hükümetle sendikalar arasında Taksim savaşı başladı. Yaşananlara gülsem mi ağlasam mı karar veremedim. Bu ülkenin tartışacak, zamanını ayıracak daha önemli işleri olmalı. Yaşananlara bir anlam vermekte zorladım işin açıkçası..

Her iki tarafında yerine koydum kendimi.. Sendikalar Taksim'de diretiyorlar çünkü Kanlı 1 Mayıs'ta öldürülen arkadaşlarını anmak istiyorlar. Bunun için de geri adım atmaya yanaşmıyorlar. Hükümet cepesinde ise nedenini anlamadığım bir inat var. Ortaya sebepler koyamadan, yok efendim Taksim olmaz diyorlar. Bu noktada İstanbul Valisinden ortaya sebepler sunmasını bekliyorum. Aksi halde haksız konumuna düşecekler kendileri..

Ayrıca 1 Mayıs üzerindeki bu baskıyı da anlamakta güçlük çekiyorum. Bilmem hatırlar mısınız, bir zamanlar bu topraklarda Kürtçe şarkılar yasaklanmıştı ama mahalle aralarında bol bol duyardık Kürtçe ezgileri. Ardından yasak kalktı ve beklenenin tam aksine duymaz olduk, azaldı o Kürtçe ezgiler. Bugün 1 Mayıs'ın Taksim'de olması da böyle birşey, birileri insanları zorla Taksim'e yürütüyorlar. Vali Muammer Güler, dağıtırız hepsini diyor; bilmem farkında mı dağıtacağı insanlar düşman askeri değil: bizim insanımız! Yaşanacak her olayda, akabilecek her damla kanda süreci yönetemeyen malum isimler de sorumludurlar. Bir gün öncesinden not edelim!