Bugün malumunuz 8 Mart, dünya emekçi kadınlar günü. Günün bitmesine iki üç saat kala birşeyler karalamak istedim; günün anlam ve önemini belirtmek maksadıyla. Kendimi zorlasam da bu yıl kadınlarımızı kutlayacak pek bir etkinlik hatırlayamadım. Ey Türk kadını geride kalan 8 Mart'tan bugüne ne yaptın?

Ortada kutlanacak birşey olduğunu sanmıyorum, kendimi zorlasam da göremiyorum. Ne üniversitemde bir tek kadın porfesörüm var ne de herhangi bir ciddi kurumda. Kadınlar, nerelerdesiniz? Ortaya çıkıp birşeyler yapın ki, sizlere şükran duyup, şu blogun satırlarında sizleri kutlayabileyim. Yaptığınız çoğu zaman iyi bir eş ve iyi bir anne olmaktan öteye geçmiyor. Onun değerini de belediyeler belirlemişler, tanesi 50 kuruştan karanfil tutuşturuyorlar ellerinize.. Hayırlı olsun karanfilleriniz..

Bu ilk defa oluyor sanırım, ilk defa bir fotoğraf üzerine bir yazı kaleme alıyorum. Fotoğraf Hurriyet'ten, o da sanırım abonesi olduğu bir ajanstan almış ya da internetten aşırmıştır. Fotoğrafın beni ilgilendiren kısmı sağ alt köşedeki kameramanın açısı: nedense ben erkek askerlerin bu açıdan çekildiklerine çok sık şahit olmadım. Tamam, boydan çekersin veya görüntüyü alttan yukarı alırsın ama sadece bacakları almak ne oluyor: işte işin orası bana biraz garip geldi..

Sonra habere ait diğer fotoğraflara baktım ve fotoğrafların yarısından fazlasının sadece kadın askerlerin bacağından ibaret olduğunu gördüm. Bu noktada "kadın"a gelmek istiyorum. Kadın günümüzde de, maalesef, sadece "cinsel bir obje" olarak görülüyor. Orada uygun adım yürüyen kadınların nedense hiçbiri vatan ve millet öğeli o ünüformaların içinde bir anlam taşımıyor bir gazeteci için. Bu noktada gazeteci haksız mı, bence değil: gazeteci sadece insanlığa satabileceği görüntüler yakalama peşinde..

21. yüzyıldayız ve hala kadın günlük hayatımızda yeteri kadar etkin değil! Bu sadece Türkiye'de de değil, tüm dünya için geçerli.. O gazeteci ya da televizyoncu haberini satma peşinde ve ne yazık ki 21. yüzyılda olmamıza rağmen eve giren gazeteyi de, evde izlenecek televizyon kanalını da evin erkeği seçiyor. Kadın sadece susuyor, susuyor ve çoğu zaman bacağından veya orasından burasından ibaret görülerek dünya erkeğine pazarlanıyor. Bu ya haberler yoluyla oluyor, ya da başka yollarla. Sözün özü, kadın hala sadece cinsel bir obje; bilmem kadınlar bunun ne kadar farkındalar?

Zaman zaman kasten muhabbetini açıyorum kız arkadaşlarıma: ileride eşinden şiddet görme ihtimalin çok yüksek, diyorum. Genellikle gülüyorlar, diretiyorum: isitatislikler söylüyor, yoksa benim böyle ütopyalarım yok diyorum. Genellikle hala gülmeye devam ediyorlar..

Garip bir tebessüm. Şaşırıyorum, anlam veremiyorum. Bana inanmadıklarını düşünüp, gazete küpürlerini veriyorum ellerine: Türk kadının %90'ının psikolojik şiddete maruz kaldığını aşağılandığını, %40'ının bedensel şiddete maaruz bırakıldığını görsünler istiyorum. Gülüyorlar hala, garip bir tebessüm bu..

Üniversitede olduğumuzu düşünüyorum, hocalarımızın "siz bu ülke piramidinin başındaki %4'lük kesimsiniz" edebiyatını düşünüyorum.. Arkadaşlarıma bakıyorum: sessizliklerine, tebessümlerine..

Yalnız arada bir kabullenmiyorlar, şiddetle savunuyorlar kadını. Oysa yine hatalar yapıyorlar: kadın bugün Türkiye'de var, diyorlar. Hayır, diyorum: kadın bugün Türkiye'de yok. Mecliste yok, hastanede yok, üniversitede yok, hayatta kadınımız yok.. Gülüyorlar hala, garip bir tebessüm bu..

Düşünün, diyorum: hangi siyasal örgütlenmenin başında bir kadın var? Düşünmüyorlar, üzülüyorum. Belki düşünseler, kadınlarımızın %15'i kocaları tarafından tecavüze uğramaz.. Biraz düşünseler, kadınlarımız bugünden çok daha mutlu olurlar..

Ama hayır, kadınımız vurduğu zaman kıracak bir erkek arıyor! Kime vuracağını önemsemiyor eşinin, vurabilmesini önemsiyor. İlerleyen yıllarda bu vurucu embesillerin gücü sadece eşlerine yetiyor, bol bol morarıyor kadınlarımızın suratları. Üzülmemek istiyorum, görünen köy kılavuz istemez demek istiyorum, onların zamanında yaptığı gibi tebessüm etmek istiyorum ama olmuyor: oturup bu satırları yazıyorum..