Tatil gerçekten gerekiyormuş. İnsan bunu tatil yapmaya başladığı hemen ilk gün anlıyor. Adana'dan Ankara'ya, Ankara'dan da Ayvalık'a uzanan o uzun yolda yorulsam da şu an burada olmaktan çok mutluyum. İçimdeki tüm karamsarlığı ve karanlığı yok ettim bile sayılabilir. Ayvalık'ın soğuk sularında serinlerken insan ne karamsar düşünebiliyor ne de içinde karanlığa en ufak bir nokta bırakabiliyor. Tarifsiz bir rahatlama yaşıyor, ne yurdun karanlık gündemini ne de gelecekte beliren karanlıkları umursamıyor. Bir bakıma pembe bir rüyanın içine giriyor insan..

Pembe rüyalar pek hoş görülmese de yurdumda, kısacık bir rüya fena da kaçmıyor insan hayatında. İnsan kısacık bir süreliğine de olsa rahatlamak ve en önemlisi unutmak istiyor. On, olmadı on beş gün boyunca herşeyi unutmaya karar verdim. Türkiye'nin gündenmini unutmaya.. Fırsat buldukça da Ayvalık'tan birşeyler bulup paylaşacağım, gündem analizleri yapmak burada çok zor. İnsan karşısında masmavi uzanan bir Ege olunca yazamıyor yurdunun karartılan gündemini..

Ayvalık tek kelime ile "mükemmel".. Tam bana göre, Ege'de "sadece" kafanızı dinleyeceğiniz nadir yerlerden birisi.. Sessiz sakin.. Ayrıca zeytin yağı ve salata kültürü çok gelişmiş. Balık ise vazgeçilmezlerden birisi.. Tabii ki rakının yanında.. (Bu da bir sorunsaldır yurdumda; rakı mı meze edilir balığa, yoksa balık mı meze edilir rakıya?) Geceleri şimdilik böyle.. Rakılı, balıklı.. Garsonların bağırdığı üzere gecemiz şundan ibaret.. "Rakı, balık, Ayvalık!.."

Gündüzleri ise çok daha hareketli; bol mavili, yeşilli.. Onu da artık ilerleyen günlerde paylaşırım sizle.. Görüşmek dileğiyle hoşça kalın..