Ne zamandır film tanıtmıyordum, izlemediğimden değil bu: sadece son zamanlarda iyi filmler rastgelmedi. Ben yazmak istiyorum ama sinemaya ve hayata dair satırlar...

Filmimizin adı Türev. Ben uzun zaman önce izledim, hatırlamadığım şeyler olabilir bu sebepten. Ama hatırladıklarım nispeten daha fazla, güzellikler hatırlıyorum bolca... Hayattan enstantaneler, hatta hayattan gerçekler hatırlıyorum... Gülçin Santırçıoğlu'nun o mükemmel güzelliğini, beni nasıl da etkilediğini hatırlıyorum...

Filmin konusunu da hatırlıyorum tabii :)) Güzel bir kızımız, ki bu güzeli Gülçin Santırçığlu canlandırıyor, erkek arkadaşının sadakatinden kuşkulanır ve derin derin güven sorunları yaşanmaya başlar. Bu noktada akar film makimasında "insan"ın anlatılması, insan... Genç ve güzel kızımız, erkek arkadaşının onu aldatıp aldatmayacağını anlamak için en yakın arkadaşından erkek arkadaşını tahrik etmesini ister. Bu noktada tüm kıskançlıklar, tüm tutkular ve özellikle tüm o güzel duygular sarar filmi... İzleriz insanı, sadık olup olmadığını, hayatta tek eşli kalıp kalamadığını... En önemlisi sevgiliye verilen sözlerin önemini, belki de önemsizliğini....

İnsan çok güçlü değil, bunu görüyoruz Türev'de... Bazı şeyleri zorlamamak, birilerinin sınırlarını sarsmamak gerekiyor. Çünkü o aradığımız sadık erkek ya da kız her zaman çok uzağımızda ve hiçbir insan sizlerin veya benim "bir tanem" olacak kadar yüce değil. İnsan kusurlu, insan eksik bu noktada... Biz olmasaydık başkası olacaktı o çok sevdiğimiz insanın yanında, belki o gece babamızın mesaisi uzasaydı biz olmayacaktık ve bir başkası sarılacaktı yarin o güzel kollarına... Biz olmasaydık başkası olacaktı, işte bu sebepten zorlamamalı...

Ama ben de zorlamak istiyorum, emin olmak istiyorum... Onun sadık olduğunu görmek, bensiz yalnız başına kalacağına inanmak istiyorum... Çok şey istiyorum ama, insanım ve her insan gibi çok şey isteyip insanı tanımamazlıktan geliyorum...