Uğurlar olsun ey güzel insan, uğurlar olsun.. Senden çok şey öğrendik, kitaplarınla büyüdük, gazetecilik ne demekmiş seninle öğrendik. Bugün gelinen noktada on binlerce Uğur Mumcu'muz var, yerini doldurmak için canla başla çalışan, çabalayan. Gencecik, tertemiz on binlerce Uğur Mumcu'muz var..

24 Ocak işte bunun için önemli! 24 Ocak öncesinde bir tek Uğur Mumcu'muz vardı, bugün on binlerce Uğur'umuz var. Bir kez daha; bir öldük, bin doğduk..

Senden bize kalan bir keskin kalem, bir kırık gözlük.. Ve tabi, onur, namus ve şeref..

Ne acıdır halkım adına, bir aydınının dört dizesinin ikisinde "Vurulduk ey halkım unutma bizi.." demesi.. Ne acıdır halkın için halkına rağmen bir şeylerin savaşını vermek, unutulacağını bile bile.. Unutulacaksın ey Uğur Mumcu, unutulacaksın niceleri gibi..

Bu toprakların karanlığında, elindeki titrek bir mumun aydınlığında ve birilerinin namlusunun ucunda yürümek ne korkunç şey. Elindeki titrek mum oluk oluk akan kanınla söndüğü vakit, o muma ateş verecek aydınlık gençlerin ardından gelmemesi ne acı şey ey Uğur Mumcu..

Bu topraklarda aydınlar her zaman yalnız kaldılar. Aydınımın ardında üç beş yiğit yürekten başka kimse olmadı. Bugün de aydınlarımın ardı boş, aydınlarım namluların ucunda tek başında veriyor savaşını.. Bu ne yiğitliktir, bu ne vatan sevgisidir ey aydınım..

Değer mi ey Uğur Mumcu, değer mi ey Necip Hocam? Eşin kanının aktığı topraklarda kalmak istemiyor ey Necip Hocam, gitmek istiyor aydınlık bir gelecek kurmaya çalıştığın şu çorak Anadolu toprağından.. Ey halkım, hiç mi dokunmuyor bir aydınının eşine sahip çıkamamak? Hiç mi acımıyor canın! 

Değmez ey Uğur Mumcu, değmez ey Necip Hablemitoğlu, değmez ey Bahriye Üçok, değmez ey Ahmet Taner Kışlalı, değmez ey Muammer Aksoy, değmez ey Gafar Okkan, değmez ey Yücel Özbilgin..

Mahkemeler hala yavaş çalışıyorlar, ben haber başlığını okuyunca bunun Prof. Atilla Yayla'nın bir ikinci vakası olduğunu sandım. Oysa bu daha ilkinin, İzmir'de AKP'li gençlerin düzenlediği panelde sarf ettiği "Kemalizm ilerlemeden çok gerilemeye tekabül etmektedir. İleride bizlere, neden her yerde bu adamın heykelleri ve fotoğrafları var diye soracaklar." sözlerinden dolayı açılan davanın sonucuymuş. Kendisi adına üzüldüm dersem, işin açıkçası yalan olur )

Kimse ulusalcı ya da milliyetçi olmak zorunda değil, hatta ünlü şair gibi "Bayrakları bayrak yapan bayrak imalatçısıdır." da diyebilir insanlar; hepsine saygı duyarım. Bu noktada Atilla Yayla'ya da saygı duyuyorum. Kendince sözler sarf etmiştir, bence oldukça haksızdır; ama bu onun susturulmasını gerekli kılmaz. Bu noktada ulusalcı kesimden kendisine çok ağır ithamlar geliyor ve ben dahi üzülüyorum. Ama olanların hepsi bana, insanın dün yaptıklarının bugün karşısına çıktığını gösteriyor..

Atilla Yayla bu ülkenin tüm ulusalcı yazarlarını tetikçilikle suçlamıştı "Ben söz sarf ediyorum, siz kurşun sıkıyorsunuz." diyordu. Bugün, kendisine kurşun sıktığını iddia ettiği tüm ulusalcı aydınlarımızı aydınlanma yolunda şehit verdik. Nedense hep ulusalcı aydınlar kurşun yedi ama Atilla Yayla uzun ömrü boyunca hiç utanıp sıkılmadan onların kurşun sıktığını iddia edebildi..

Kurşunu bırakalım, insafa gelelim. O Atilla Yayla ki, bir suikast sonucu yitirdiğimiz Necip Hablemitoğlu gibi bir aydına "Necip Hapıyemişoğlu" ardından "Necip Hapıyutmuşoğlu" diyebildi. O Atilla Yayla ki Uğur Mumcu gibi bir aydınla alay edebildi! Ve şimdi de hapis cezası alıyor, üzülüyor muyum? Evet üzülüyorum, bu ceza ona az bile!

Yurdum, neslime hiç de hoş olmayan bir aydın profili çizdi! Neslime çizilen profil açık ve net: Aydın dediğin adam asla ama asla yaşatılmaz! Aydınlanmanın sonu ya bedenine saplanacak kurşun ya da bir şarapnel parçası: bundan ötesi yok! Aydın olmak = Faili meçhul bir cinayete kurban gitmek! Denklem bu kadar acı ve bir o kadar da ürpetici..

İş bununla da bitmez, aydınları vuran veya bombalayanlar her nedense bir türlü yakalanamaz. Yakalansa da yakalananlar asla asıl suçlular değillerdir! Bu noktada neslim aydınlıktan bir o kadar daha soğuyor ve ben de kızamıyorum dostlarıma: neden aydınlanma yolunda yürümedikleri için!