Bugün yürüdük, tek vücut olduk koca üniversite... Terörü lanetlemek için sustuk, aslında çok şey haykırdığımızın bilincinde...

Akranlarımız sırtlarında techizatla arşınlarken daha önce hiç basmadıkları vatan topraklarını, kulaklarda yankılansın istedik bu sessiz yürüyüş...

Rektörümüz de vardı aramızda, yemekhaneden koşa koşa aramıza katılan bulaşıkçılarımız da; yürüdük, sessizce...

Ve eminim aramızdaydı anadili Kürtçe olan yüzlerce kardeş ve eminim onlar da bizim kadar yürekten haykırdı dostluğu ve barışı, sessizce...

Görsün istedim Mr. Bush ve Bushgiller, nasıl da kardeşçe yürüdüğümüzü ve ne kadar birbirimize yakıştığımızı.

Kan istemiyorum, istemiyoruz ve istemeyeceğiz... Ama onlar istiyorlar ve onlara bu topraklarda istediklerini dün vermediğimiz gibi bugün de vermeyeceğiz...

Fotoğraf: Okan Yüksel, diğer fotoğraf ve görüntü kayıtları yarın blog'a eklenecektir.

Uludağ Üniversitesi İİBF beni beklediğimden daha farklı karşıladı. Sanırım sevgiyi ve aşkı böylseine kutsamış, Uludağ Üniversitesi İİBF gibi çok az okulumuz var. Zamanla okulumu tanıdıkça daha fazla hoşuma gitmye başlıyor...

Düşünsenize, İİBF'nin A ve B blokları arasındaki meydana “Sevgi Meydanı” adını koymayı kaç kişi düşünür? Meydanın ortasındaki o tek ağaca, segi ağacı; meydanın başındaki çeşmeye, sevgi pınarı deme inceliğini kaç öğretim üyesi gösterir? Bunları öğrenince yüzüm güldü :))) Sevgi meydanında karşılıklı oturmuş, biririni kesen kız ve oğlanları gördükçe de yüzüm gülmeye devam edecek.

Bakalım biz kimlerle buluşacağız Sevgi Meydanında, Sevgi Pınarı'nın hemen başında? Sevgi pınarı akıp akıp güzel bir Derya var eder belki bana da... Kim bilir?

Çok yorgunum, sanırım güneş çarptı. Uludağ üniversitesinin kampusunun fazla büyük olmasına önceleri seviniyordum, oysa dekanlık ve öğrenci işleri arasındaki sortilerim pek sevinmemem gerektiğini gösterdi. O kadar yolu git gel, ayaklarıma kara sular indi. İşin daha kötü tarafı işimi de halledemediler.

Öğrenci kimliğimde doğum ve ikametgahımın olduğu il karıştırılmış, hata öğrenci işlerinin. Ama nedense yorulan ve yeni bir kart ücreti olan onca lirayı dökülen ben oluyorum. Sanırım Türkiye'nin her karış toprağında bu sistem böyle, aksak! Hem yoruluyoruz, hem işimiz olmuyor...

Öğrenci işlerinde yaşadığım sorunları bir tarafa bırakacak olursak, geride kalan zaman fena geçmedi. Özellikle üniversite kütüphanesini beğendim, ilerleyen günlerde mesaimi orada harcayacağa benziyorum. Kitaplar, degiler ve özellikle ortalığı kaplayan o kağıt kokusu mükemmeldi. Kütüphanenin medivenlerini tırmanırken medeniyetin bu olduğunu düşündüm, okumak ve yazmak. Daha genel bir tabirle yaratmak ve paylaşmak...

Kütüphane çok güzel ve sistemli; buna rağmen öğrenciler pek ilgi göstermiyorlar. En azından bugün o koskoca salonların bomboş olması bende bu intibayı bıraktı. Bu noktada medeniyet vurgusuna tekrar dönmek istiyorum. Birileri neden muasır medeniyet seviyesine ulaşamadığımızı soruyor, buryursunlar ben onlara bomboş o güzelim salonları gezdireyim ve anlatayim hala neden cehaletle boğuştuğumuzu...

Artık ben de bir üniversiteliyim, yiyeceğim, içeceğim, gezeceğim, tozacağım... :))) İşin şakasını bir yana bırakırsak önümde uzanan uzunca yıllara bakınca içim kıpır kıpır oluyor. Doldurulması, okunması, yazılması, çalışılması ve çok çok aşık olunması gereken bir beş yıl beni bekliyor. 5 Eylül'de kayıtlar yapılacakmış, anlayacağınız bir de Bursa yolları göründü bana. Bakalım hayat bana ne süprizler hazırlayacak?

Konu Dışı Özel Mesaj: Hüseyin abi, belki okursun diye yazıyorum, seni çok sevmiştim hala da çok seviyorum. Hayat bazen insanları fazla zorlayabiliyor ve herşey yolunda gidemeyebiliyor. Eminim tüm bunları benden çok daha iyi biliyorsun, senin kadar değerli bir insanı tanıdığıma çok mutlu oldum. Umarım dostluğumuz uzun yıllar sürer...