Sanırım ilk olarak lisede sözü edilmeye başlandı Anadolunun stratejik konumundan. Hep beraber öğrendik Anadolu'nun ne kadar da önemli bir toprak olduğunu.. Fakat, nedense bu bilginin ayrıntılarına pek inilmedi, Anadolunun neden bu kadar önemli olduğu pek anlatılmadı. Sadece önemli olduğu söylendi ve geçildi..

Bugün gelinen noktada bir uluslararası ilişkiler öğrencisi olarak bu önemi çok daha iyi anlıyabiliyorum. Denizlere ulaşmak ve birilerinin denizlere ulaşmasına aracılık edebilmenin önemini fark edebiliyorum artık..  Bu noktada Türkiye'nin bir ulaştırma potansiyelinin olduğuna inanıyorum.. Doğu'nun yeni zenginliklerini, yani petrolünü ve doğal gazını Batı'ya sunabileceğimizi düşünüyorum. Bakü-Tiflis-Ceyhan Boru Hattı'nı ve çok daha öncesinde inşa edilmiş olan Yumurtalık Boru Hattı'nı bu noktada çok ciddiye alıyorum.

Türkiye gelecek planlarında boru ile yapılan bu karlı taşımacılığa özellikle yer vermeli. Bu işin ekonomik getirileri, bizi petrol piyasasından oldukça nemalanır bir hale getirecektir. Ayrıca dünya petrolünde az da olsa söz sahibi olabilme olanaklarımız da bu yolla doğacaktır. Dünyamızın en stratejik maddesine, petrole yön vermek ilerleyen yıllarda Türkiye'nin elini güçlendirecektir. Bu noktada mevcut projelerin genişletilmesinin ve yeni projelerin temellerinin atılmasının gerektiğini düşünüyorum. Dilerim, Türkiye bu potansiyeli değerlendirir..

Türkiye edilgen bir ülke yapılmaya çalışılıyor, Türkiye edilgenleştiriliyor diyordum uzunca bir süredir. Şimdilerde farkına varıyorum, Türkiye ne gücüyle ne de gelenekleriyle edilgenleşmeyi kabul edecek bir ülke değil. Edilgenliği bu siyasal sistemin kolay kolay kabullenebileceğini sanmıyorum..

Tüm bunlara rağmen edilgenlik bugünlerde hiç olmadığı kadar fazla.. Bunun sebebi de bizleriz. Türkiye'de insanların beyinleri edilgen, insanların kendileri edilgen. Artık bu edilgenlik öyle bir hal aldı ki bize karşı olan herşeyi Batıdan biliyor ve Batıya karşı elimizden hiçbirşey gelmeyeceğine inanıyoruz. Oysaki gerçek çoğu zaman böyle değil! Biz bu topraklarda yaşıyorsak, bu toprakların geleceğine de bu topraklarda uçan kuşun rotasına da karışma hakkımız var! Bu hakkımızı kullanmak için önümüzde hiçbir engel yok! Bizler kendimize hayali engeller koyuyor ve o engeli aşamayacağımıza inanıyoruz..

Bugün artık herkes şapkasını önüne koyup düşünmeli. Bu ülkenin geleceğinde kendisinin de söz sahibi olduğunu, söz hakkını kullanması gerektiğini fark etmeli. Aksi halde edilgen beyinler, bu siyasal sistemi de edilgen kılacaktır. Bu noktada tek düşman kendimiziz, yani bizim bizden başka düşmanımız yok! Artık aklımızı başımıza almalı ve sözümüzü söylemeliyiz!

Geçen gün D&R'da kitaplara göz gezdirirken tanıdık bir isim gözüme çarptı: Ferhat Pirinçci. Ferhat Pirinçci, Uluslararası İlişkiler dersini aldığım Prof. Dr. Tayyar Arı'nın asistanı. Tayyar Arı'nın uygun olmadığı zamanlarda dersi kendisiyle işledik, yeri geldi konular hakkında tartıştık. Yine okulumuz (Uludağ Üniversitesi) hocası, Veysel Ayhan'la bir kitaba imza atmış Ferhat hocamız; "Tarih Yeniden Yazılırken: Saddam Hüseyin"..

Kitap hocamın olunca haliyle aldım ve Bursa-Ankara yolu boyunca neredeyse çoğunu okudum. Oldukça akıcı ve daha da önemlisi bilgilendirici bir kitap. Saddam Hüseyin, Baas ve Irak'ın temel dinamikleri hakkında pek çok bilgi içeriyor. 1914'lerden başlayan kitap, günümüz ABD işgaline kadar olan süreci bir roman tadında ama akademik bir alt yapıyla okuyucuya sunuyor.

Kitap içerisinde pek çok çarpıcı bilgi de mevcut. Kitabı okuyana kadar Baas'ın ideolojisi hakkında, açıkçası, çok da derinlemesine bir bilgim yoktu. Okuduktan sonra, görüm ki Baas doğrusuyla yanlışıyla bir aydınlanmayı "kendince" hedef edinmiş. Yaptığı pek çok uygulama, oldukça kısmi de olsa, bana Cumhuriyet aydınlanmasını ve Atatürk inkılaplarını anımsattı.. Kitaptaki şu satırlar bu noktada oldukça önemli:

"(Baas) Başka bir deyişle, toplumun Marksist ilkeler çerçevesinde Sovyet tipi örgütlenmesinden ziyade, tarım, kültür, eğitim, yazı.. vb. alanlarda yapılacak inkılaplarla dönüştürülmesini öngörmekteydi. Ayrıca seküler karakteri ağır basan bir Arap milliyetçiliği ideolojisi savunulmaktaydı." ... "Partinin, Arap milliyetçiliği ve ilerlemeci söylemler üzerine kurulması ve en önemlisi de laik bir yönetimi benimsemesi Saddam için önemliydi." ... "Baas, 1968'den sonra yürüttüğü programla, kitlelere kendi ideolojisini benimsetmeye çalışmış, din bilginlerinin toplum üzerindeki etkisini doğrudan kırmaya yönelmiş, eğitim alanında dini okullar kapatılırken, bunların yerini Baas ideolojisinin yaygınlaştırılmasına dönük yeni okullar almış ve bu çerçevede zorunlu eğitim kampanyaları başlatılmıştır." ... "Farklı yöntemlerle de olsa ülkesinde yüzbinlerce kişinin okur-yazar olmasını sağlayan Saddam'a bu kampanya nedeniyle UNESCO tarafından ödül bile verilmiştir."

Elbette bunlar kısmi benzerlikler, Baas oldukça insanın canını yakmış ve hatta on binlerce insanın canını almış bir parti. Genel anlamda bizimle kıyaslanamaz bile.. Yaptığım sadece eğitim alanındanki atılımlardaki benzerlikleri göstermek. Ki bu noktada bile farklar mavcut, mesela Saddam'ın okuma yazma kursalarına katılıp da okuma yazma öğrenemeyenlere 3 yıl hapis cezası vermesi aramızdaki farkı ortaya koymaya yetiyor..

Kitap içerisinde bloga konu olabilecek daha pek çok nokta var, hepsini paylaşırsam sonrasında Ferhat hocayla bir tehlif davamız olabilir Bu noktada kitabı almanızı öneriririm, bugün Irak'ta yaşanan olayların temellerini görme şansını kitabı okuyarak yakalayabilirsiniz.. Ya da benim gibi bir Irak noktasında bilgi eksiğiniz varsa, kitaptaki bilgiler sizi oldukça şaşırtabilir..

Yeni bir, akademik telaşın içerisine girdim. Yahoo Groups ile bir grup oluşturdum, adı: Uluslararası Dünya. Hedef; uluslararası ilişkiler öğrenimi gören üniversite öğrencilerini bir araya toplamak, güncel olay ve olgulardan akademik çıkarımlar ve entelektüel faydalar sağlamak. Bu noktada blogumun tüm okuyucuları da davetliler. Sayfanın en altında "Yahoo! Groups, Join Now!" yazan mor kutucukta "enter email adress" yazan bölüme elektronik posta adresinizi yazarak gruba üye olabilirsiniz.

Şu an için üç temel hedefim var; 1.si Türkiye genelinde uluslararası ilişkiler öğrencilerinin birlikte olabilecekleri ve akademik tartışmalar yapabileceği bir ortam oluşturmak, 2.si grubun 100 MB'lık kocaman dosya deposunu Uluslararası İlişkiler Makale Arşivi haline dönüştürmek (Bu noktada hocalarımızdan izin ve taleplerimiz olacak.) ve 3.sü hocalarımızı da grubumuza dahil ederek daha akademik bir ortam var edebilmek. Umarım ilerleyen süreçte başarılı oluruz. Bu noktada aynı alanda öğrenim görmemiz bakımından Katre ve AjandaTR dostlarımın da yardımlarını bekleyeceğim.

2007'yi kapatırken birşeyin farkına daha vardım; eğitimin görünmeyen bir işlevi vardı: koca koca halk kitlelerini eğiterek uyuşturabiliyordunuz. Lise çağına gelmiş bir gencin tüm hayat ışığını Türev veya İntegral ile çok rahat söndürebilirdiniz. 18'inde bir genci dünya hakkında düşünecek bir zaman bulamasın diye tamamen soyut onlarlarca, yüzlerce probleme boğulup hayattan koparabilirsiniz. Devlet baba her nedense bu işi tam olarak kotarıyor, her birimizi hayattan çoook çooooook uzaklara serpiştirebiliyor!!!

Neden bu kadar ünlem harcıyorum, anlatayim; yarın Siyaset Bilimi dersinden final sınavım var. Elimde çalışmam gereken, okudukça kafanızı daha da bulanıklaştıran ve en önemlisi Siyaset Bilimi adında çok güzel imgeler oluşturan bir dersi hayatımın en siyah noktasına iten bir kitap var: Politikbilim!

Okuyorum, okuyorum ve tekrar okuyorum! Sonuç, sonuç hiçbirşey! Anlamıyorum, aklım almıyor. Sinirlerniyorum, arkadaşlarımı arıyorum ve onların da hiçbirşey anlamadığını öğreniyorum; tabii bu beni biraz rahatlatıyor. Ardından güzel bir teklif alıyorum, yazsana bloguna diyor bir dost; yazıyorum..

Siyaset Bilimi adına bir dersten siyasete dair çok ama çok az şey öğrenmiş olduğumun bilincinde kendime ve ülkeme üzülüyorum! Adı bu kadar güzel olan bir ders neden bu kadar hayattan kopuk ki? Anlamıyorum, anlam veremiyorum! Hocamıza bir öğrenci çok güzel söylemiş; "Hocam ben tüm kitabı okudum ama Politikbilim nedir alamadım" diye.. Hocam, affınıza sığınarak yazıyorm ama, ben de okudum ve anlamadım..

Sağ üst köşedeki kapak fotoğrafını ararken, burada kitap hakkında yorumlara ulaştım. Sanırım bir öğrenci, kendince bir yorum yapmış paylaşmak doğru olur inancındayım: "Eğer anlaşılmamak için yazılan kitaplar arasında bir yarışma düzenlense bu kitap bırakın birinciliği yarımcı bile olur. Bir kitap bu kadar mı anlaşılmaz olur? İnanın her gün okuyorum ama birşey anlaşılmıyor..."

Hal bu yani; hem hastayım, hem de elimde anlaşılmayan ve yarına kadar anlamam gereken bir kitap var! Bir de övünüyoruz "Bu ülkenin yüzde bilmem kaçı Müslüman" diye.. E be dostlar işimiz o kadar Allah'lık ki, gel de yiyorsa Ateist ol!?

ABD yeni politikalar üretiyor, daha doğrusu daha önce planlarını yaptığını düşündüğüm politikaları uyguluyor. Bu politikalar da dünya politikasında ABD karşısında edilgen bir duruş sergileyen Türkiye'yi, yani bizleri fazlasıyla etkiliyor. ABD'nin değişen bu politikalarını 13 şehit vermemizde, PKK'nin tabiri caizse dirilmesinde ve son olarak daha günün ilk saatlerinde haberini aldığımız ermeni tasarısının kabul haberinde fazlasıyla görmemiz mümkün.

Bu noktada, görünen köy klavuz istemiyor: ABD, Türkiye'den vageçebilecek konuma gelmiştir. Dün, bu böyle değildi: SSCB karşısındaki ABD Türkiye'ye belli konularda destek ve bağlı olmak zorunluluğundaydı. Olası bir sosyalist ilerlemeyi Türkiye sınırlarında durdurmak ABD'nin çok hoşuna gitmiştir o günlerde, eminim. Ama bugün ABD'nin karşısında kocaman bir tehdit olarak SSCB yok, bu da Türkiye'nin cazibesini yiğtirmesine sebep oluyor. Bu noktada fonksiyonlarımız tamamen bitmemiş, ABD hala bize belirli konularda destek ve bağlı olmak zorunluluğunda olsa da gelecek günlerde bu zorunluluğu da kalmayacak. Nasıl mı? Irak'la... ABD kendi var ettiği yeni Irak'ı kullanacak, en basit tabirle bugünden sonra Irak Türkiye'den rol çalmaya başlayacak...

Bu noktada Türkiye ne yapar bilmiyorum, geçen gün Uluslararası İlişkiler dersinde Prof. Dr. Tayyar Arı'ya bu çekincemi açıkladım. Tayyar Hoca, Türkiye'nin artık ABD'ye bağlı olamayacak kadar büyük bir devlet olduğunu söyledi. Yani düşüncemi pek tasvip etmedi. Bu noktada benim gibi düşünen profesörler de var ama, örneğin Prof.Dr. Yalçın Küçük bu noktada benim fikirlerimi tamamen paylaşıyor, yoksa ben mi onunkileri paylaşıyorum ))