Blog yaz(a)madığım bunca zamanda en fazla eleştiri yazmak istedim. Sanırım beni yazmaya teşvik eden en güçlü kaynak eleştirme isteği. Karşılaştığım onca aksaklığı, eksikliği ve basitliği bu satırlarda eleştiremeyince inanın bunaldım. Hal böyle olunca blogumun aslında bir terapi aracı olduğunu fark ettim ve kendi kendime şunu sordum: Blogu olmayan insanlar nasıl oluyor da bunalmıyorlar? Blogum olmasaydı, garip ama hayat benim için çok daha zor olacaktı.

Yazmak ve daha da önemlisi okunuyor olmak dünyadaki en önemli mutluluk kaynaklarımdan bir tanesi. Şu an mutluyum çünkü yazıyorum, az sonra da mutlu olacağım çünkü siz bunu okuyor olacaksınız. İyi ki varız, varsınız..

Dünyada değişime maruz kalmayan tek şey değişim olgusu. Sürekli bir değişim dün de vardı, bugün de var ve yarınlarda da olacak. Hayatımız her geçen gün daha değişik formlar alacak.. Böylesine değişken bir ortamda insan ilişkileri ve bu ilişkileri düzenleyen hukuk kuralları da değişecek. Bu değişim sürecinde çeşitli sorunlar da yaşayacağız..

Bugün yaşadığımız blog sansürü de bu sorunlardan bir tanesi. Hukuk, hayatımızda internetin yarattığı değişimi, geriden ve yavaş izlediği için bugün bu adaletsiz uygulamaya karşı karşıya kalıyoruz. Hiçbir suçumuz, suçun oluşmasında hiçbir katkımız olmamasına rağmen ceza bizlere de kesilmiş oluyor. Bu adaletsizlik gerçekten can sıkıyor ve insanı üzüyor. Umut ediyorum, önümüzdeki süreçte sorumlu insanlar sesimizi duyacak ve gereğini yapacaklardır..

Gereği yapılana kadar, bizler okuyucularımıza ulaşamayacağız. Üzüleceğiz..

Tüm bunlara rağmen bu geçiş sürecini en az zararla atlatmak mümkün. İnternetin sunduğu imkanlarla okuyucularımızın bize ulaşması mümkün. Bu noktada ben yazmaya başlıyorum. Bu günden itibaren yazılarımla karşınızda olacağım. Bilgilerinize..

Ve ayrıca bu zor süreçte beni elektronik postalarıyla ve bloglarının satırlarında destekleyen tüm dostlara teşekkür ediyorum.

Blog yazmak her geçen gün benim için daha ciddi bir olay halini almaya başlamıştı. Artık yazarken korkmaya başlamıştım ve işin açıkçası bu işi kitabına göre yapmak istiyordum. Öncelikle değer verdiğim bir iki büyüğüme konuyu açtım, "Yazmalı, ama nasıl?" dedim. Benim planım Ankara Üniveritesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesine gidip orada kimi bulursam konuşmak ve kitap önerisi almaktı. Yalnız konuyu açtığım her insan garip bir şekilde bunun çok yanlış olacağını belirtti. Çoğu gerekçe olarak blogun profesyonel bir dili kaldırmayacağını söyledi...

Bugün gelinen noktada onlarla aynı fikirdeyim. Blog yazarken insan profesyonel dürtüler duymamalı, neyse onu ortaya koymalı. Çünkü blogun felsefesi de sanıyorum tam anlamıyla bu: İnsanların karşısına "insan" olarak, kendin olarak çıkmak!

Bu güne kadar, "Bir blog nasıl olmalıdır?" sorusuna verilmiş çok uzun cevaplar okudum. Pek çoğu insanlığı sürü yerine koyuyor ve insan budur, bundan hoşlanır, sen de bunu yaparsan gelir seni okurlar demekten öteye geçemiyordu. Buna çok karşı çıktım, blogun en temel özelliği bu yazılanların zıttı olmasıydı benim için.

Bloglar çok insan beni okusun diye yazılmaz, bir blog tüm insaları kucaklayamaz. Herkesi kucaklayan şey, blog olamaz. Blog sonuçta bir duruştur, bir bakıştır. En azından benim blogum bir duruştur. Benim hayata karşı duruşumdur, kimi zaman tepkilerimdir. Bu blog, benim haykırışlarımın sizlerin kulağına gelen yankısıdır. Blog nedir? Blog kulaklarınıza gelen o yankıdır!

Koca bir ayı devirmenin mutluluğuyla yazıyorum bu satırları. Zaman ne kadar da hızlı geçiyormuş diyorum içten içe, sanki daha dün yazmaya başlamış gibi hissediyorum kendimi. Evet dostlar, koca bir ay geride kaldı ve ben hala aynı hevesle birşeyler yazmak istiyorum. Umarım benim yazmaya duyduğum bu hevesi siz de yazdıklarımı okumak için duyuyorsunuzdur. Eğer satırlarımla sizlere kendimden birşeyler sunabiliyor ve satırlarımı size okutabiliyorsam ne mutlu bana...