Çağımızın en ileri siyasal organları devletler. Devletler kendilerine has milyonlarca insandan oluşan bir halka sahipler ve bu halkı kendi bildikleri şekilde eğitme telaşındalar. Bu noktada pek çok gelişmemiş veya gelişmekte olan devlette kitle eğitimi çalışmaları yapılıyor. Kitleler gerek ideolojik, gerekirse de politik olarak endoktrine ediliyor; resmi tezlere inandırılmaya çalışılıyor. Bunun yanı sıra ise kitlelere meslek edindirilmeye ve böylece halk etkin olarak kullanılmaya çalışılıyor.

Gelişmemiş ve gelişmekte olan ülkelerde kitle eğitimi aslında pek de başarıyla sürdürülemiyor, bin bir zorlukla karşılaşılıyor. Bugüne kadar hiçbir zaman halka ve insan topluluklarına değer vermemiş; halkın görüşlerindense seçkin bireylerin görüşlerini önemsemiş birisi olarak, yine de bu zorukların aşılması gerektiğini düşünüyorum. Halkın alt ve orta zeka grubunun üyeleri belirli bir noktaya kadar eğitilmeliler. Bu yapılmalı çünkü bu dünyadaki en büyük tehlikeyi ortalama zeka seviyesindeki insan toplulukları yaratıyorlar. Bu kitleler endoktrine edilmeliler ki ilerde sorunlar yaratmasın ve ilerlemenin önündeki engel olmasınlar.

Alt ve orta zeka grubundan geriye kalan üst zeka grubunun üyeleri, yani ülkemin eli adam gibi iş tutar bireyleri ise çeşitli şekillerde seçilmeli ve özel eğitimlere tabii tutulmalılar. Bu insanlar ihtisaslaştırılmalı ve ihtisaslaştıkları konuda en iyi kılınmalıdırlar. Türkiye Cumhuriyeti, kurulacak böylesine özel bir okuldan her yıl 1000 mezun alsa, misyonuna çok daha yakın ve çok daha iyi bir ziyonda olacaktır.

Yetenek avcılığının zamanı geldi de geçiyor, bu toprakların dahi insanları keşfedilmeli ve doğru düzgün pozitif eğitimden geçirilmelidirler. Bilimde, sanatta ve sporda iyi bir yerlere gelmek istiyorsak, bu noktada artık geç kaldığımızın farkına varmalıyız. Kitlelere ayırdığımız milyonlarca liranın çok çok küçük bir kısmını bu ülkenin dahilerine ayırmalıyız.

"Tarihte Lafı Gediğine Oturanlar" başlıklı bir forward e-posta aldım. Pek çok yabancı politika, sanat ve düşünce adamının tarihte kazıdıkları cevaplardan oluşuyordu. Mesela Churchill'in Avam Kamarası'ndaki bir konuşmasında, muhalif bir partiden kadın milletvekili, Churchill'e kızgınlıkla şöyle seslenir: "Eğer karınız olsaydım, kahvenizin içine zehir karıştırırdım.". Churchill, oldukça sakin kadına döner ve lafı gediğine oturtur: "Hanımefendi, eğer karım siz olsaydınız, o kahveyi seve seve içerdim."

Bu noktada amacım bir paylaşımdan öte, bu güzel derlemeye yurdum tarihinden de birşeyler katmak.. Tarihimiz, bu noktada aslında pek de sönük sayılmaz. Benim aklıma ilk gelen olay Babanzade İsmail Hakkı Bey. Olay şöyle gelişiyor: Son Osmanlı Meclisi'nde, yoklama katibinin Babanzade İsmail Hakkı Bey'in adını yanlışlıkla, "Yabanzade" diye okuması üzerine, Hakkı Bey, oturduğu sıradan hem yanlışı düzeltmek ve hem de sinirini gidermek için son gücüyle bağırır: "Babandır Baban!" :))